Dit was echt.
Dit was liefde.

Dit was binnenkijken en meevoelen.

Het is één van die momenten waarop je beseft
dat als iemand in het woonzorgcentrum komt wonen
zulke dichte belevingen of contactmomenten ergens wegvallen.

Ik ben ervan overtuigd dat deze namiddag zal blijven hangen en ons doet nadenken.

We praten er nog over, het heeft ons zoveel deugd gedaan,
er komen herinneringen boven die we beleefd hebben,
die op een stille plaats lagen maar niet vergeten zijn.
Dat zou meer moeten gebeuren.

We waren laaiend enthousiast over heel de lijn.
Ik voelde mij al aangetrokken na het eerste gesprek
en het resultaat was nog beter dan mijn verwachtingen.

Het gaf mij het gevoel dat we dit vaker zouden moeten doen.

Blij dat ik dit mee mocht ontdekken en mee kan nemen
in mijn verdere zoektocht bij het begeleiden van mensen met jongdementie
alsook mijn team daarin nog verdere stapjes te laten zetten.